Danas postoji veliki interes za soju ne samo zbog toga što ona može da bude zamena za meso, a neuporedivo je jeftinija od njega, već i zbog toga što predstavlja bogat izvor zaštitnih materija i biljnih vlakana što nedostaje u ishrani savremenog čoveka. Glavna karakteristika sojinog zrna i ono što soju izdvaja od ostalih mahunarki je visok sadržaj punovrednih proteina. Sojino zrno je namirnica biljnog porekla koja sadržava sedam aminokiselina bez kojih organizam ne bi mogao opstati. Po iskoristljivosti, sojine belančevine su potpuno jednake belančevinama životinjskog porekla. Što se masnoća tiče, soja daleko nadmašuje masnoće životinjskog porekla. Na 100 grama, soja sadrži 7 g vode, povoljan odnos masnih kiselina (zasićene 3 g, mononezasićene 4 g i polinezasićene 12 g (linolna 11 g) i celuloznih (biljnih) vlakana 5 g. Od ugljenih hidrata sadrži polisaharid dekstrin koji ima veliku ulogu u ishrani dijabetičara gde ne dozvoljava da se naglo poveća sadržaj glukoze u krvi.
Najnovija istraživanja ne prave razliku između biljnih i životinjskih proteina u pogledu iskoristljivosti u organizmu. Uz to soja je jeftinija, nema holesterola i gotovo nijednu od relativno teže svarljivih masnih kiselina (zasićene) koje se nalaze u svim životinjskim namirnicama.